66. Bob Vylan - Bob Vylan Presents The Price Of Life (Ghost Theatre) Απίστευτη δισκάρα από τους Bob Vylan 2 χρόνια μετά το ντεμπούτο τους. Κοινωνικοπολιτικοί στίχοι, hardcore punk, grime, dub και διάφορες άλλες επιρροές (μέχρι και samplάκι του θρυλικού Cubik των 808 State έχει μέσα) αναμιγνύονται υπέροχα και μας δίνουν ένα αριστουργηματικό αποτέλεσμα. Άνετα στα καλύτερα της χρόνιας μέχρι τώρα. Ακούστε στο bandcamp . 67. Tensö - La Generación Cristal (Little Jan's Hammer / Hermano Mono) Στην Τενερίφη των Κανάριων Νήσων δεν έχει μόνο εξωτικές παραλίες, ηφαίστεια και αμμόλοφους αλλά και μια από τις καλύτερες νέες Punk μπάντες. Οι Tensö πέρσι έβγαλαν ένα demo σε κασέτα και χτυπιόμουν που δεν το πρόλαβα αλλά ευτυχώς επανέρχονται φέτος με το πρωτο τους LP που περιέχει όλα τα κομμάτια εκείνου του demo (επαναηχογραφημένα) + 5 ακόμα. Εδώ λοιπόν έχουμε μίξη '77 με Hardcore punk. Αν έχετε μικρό σε ηλικία αδερφάκι/ανηψάκι κτλπ που θέλετε να το μύησετε στο punk rock ή απλώς να ξαναθυμηθ...
Ακόμα 5 φρέσκες φετινές κυκλοφορίες που μου άρεσαν ιδιαίτερα. 31. Beach House - Once Twice Melody (Sub Pop/Bella Union) Οι Βeach House ήταν μάλλον το αγαπημένο μου group στα 00s και early 10s όταν και έβγαλαν 4 καταπληκτικούς δίσκους (Beach House, Devotion, Teen Dream, Bloom). Παρόλα αυτά, οι τελευταίες δουλειές τους (Τhank Your Lucky Stars, Depression Cherry, 7) δεν με ενθούσιασαν ιδαίτερα και τους είχα κάπως ξεγράψει. Λάθος μου. Το ολοκαίνουριο διπλό LP Once Twice Melody είναι ο καλύτερος τους δίσκος εδώ και μια δεκαετία (από το Bloom του 2012 συγκεκριμένα). To ντουέτο Victoria Legrant/Alex Scally μπολιάζει την Cocteau Twins-esque dream pop τους με ακόμα περισσότερα strings και ο ήχος τους γίνεται "μεγαλύτερος" και πλουσιότερος από ποτέ. Στα αρνητικά είναι σίγουρα η μεγάλη διάρκεια του δίσκου (σχεδόν 1,5 ώρα) που μοιραία σημαίνει ότι ενώ κάποια τραγούδια είναι πραγματικά αριστουργηματικά υπάρχουν και μέτριες στιγμές γεγονός που κάνει την όλη δουλειά κάπως άνισ...
36. Park Jiha - The Gleam (Glitterbeat) H Park Jiha επιστρέφει στη Glitterbeat με τον τρίτο της δίσκο The Gleam. Όπως και το αριστουργηματικό Philos του 2019, πρόκειται για μια δουλειά που έχει ηχογραφηθεί εξολοκλήρου από την Νοτιοκορεάτισσα μουσικό και κινείται μεταξύ της avant garde, του ambient, της κινηματογραφικής μουσικής αλλά και της μουσικής παράδοσης της χώρας της. Το παραδοσιακό αυτό κομμάτι οφείλεται βασικά στη χρήση οργάνων όπως τα πνευστό piri και saenghwang (το οποίο απεικονίζεται και στο εξώφυλλο) καθώς και ένα είδος κρουστής άρπας που ονομάζεται yanggeum και σχεδόν καθόλου στο στυλ της μουσικής αυτής καθ αυτής μιας και ο τρόπος που η Park Jiha παίζει τα όργανα αυτά είναι εντελώς παράδοξος σε παραδοσιακά πλαίσια. Οι συνθέσεις του δίσκου κινούνται από πιο abstract soundscapes μέχρι soundtrack-ικά tracks για ταινίες που δεν ναι μεν δεν γυρίστηκαν ποτέ αλλά δημιουργούν ξεκάθαρες εικόνες και διαθέσεις (moods) στο μυαλό του ακροατή. Άλλος ένας θριάμβος λίτης, πειραματ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου