Νέες κυκλοφορίες (part 7) από Beach House, Sally Shapiro, Becrah, Pylar, Sote

 Ακόμα 5 φρέσκες φετινές κυκλοφορίες που μου άρεσαν ιδιαίτερα.

31. Beach House - Once Twice Melody (Sub Pop/Bella Union)

Οι Βeach House ήταν μάλλον το αγαπημένο μου group στα 00s και early 10s όταν και έβγαλαν 4 καταπληκτικούς δίσκους (Beach House, Devotion, Teen Dream, Bloom). Παρόλα αυτά, οι τελευταίες δουλειές τους (Τhank Your Lucky Stars, Depression Cherry, 7) δεν με ενθούσιασαν ιδαίτερα και τους είχα κάπως ξεγράψει. Λάθος μου. Το ολοκαίνουριο διπλό LP Once Twice Melody είναι ο καλύτερος τους δίσκος εδώ και μια δεκαετία (από το Bloom του 2012 συγκεκριμένα). To ντουέτο Victoria Legrant/Alex Scally μπολιάζει την Cocteau Twins-esque dream pop τους με ακόμα περισσότερα strings και ο ήχος τους γίνεται "μεγαλύτερος" και πλουσιότερος από ποτέ. Στα αρνητικά είναι σίγουρα η μεγάλη διάρκεια του δίσκου (σχεδόν 1,5 ώρα) που μοιραία σημαίνει ότι ενώ κάποια τραγούδια είναι πραγματικά αριστουργηματικά υπάρχουν και μέτριες στιγμές γεγονός που κάνει την όλη δουλειά κάπως άνιση. Παρόλα αυτά, το Once Twice Melody είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα dream pop που θα ακούσετε φέτος.

32. Sally Shapiro - Sad Cities (Italians Do It Better)

 

Το όνομα Sally Shapiro αντιστοιχεί στο Σουηδικό ντουέτο των Johan Agebjörn και της μυστηριώδους τραγουδίστριας με το ίδιο stage name που χρησιμοποιεί η μπάντα. Θα χαρακτήριζα τον ήχο τους ως αιθέρια synth/dream pop με ξεκάθαρες Italo Disco και late 80s/early 90s dance pop αναφορες (ακούγοντας το δίσκο μου ήρθαν στο μυαλό οι πρώτες δουλειές των Saint Etienne εκτός των άλλων). Το Sad Cities είναι ένας από τους δίσκους που θα βάλεις να παίζει χαλαρώνοντας ή οδηγώντας και όταν τελειώσει θα σου έχει φτιάξει τη διάθεση.

33. Becrah - Bωμός μιας αλήθειας  (self released)

Οι Becrah είναι μια black metal μπάντα από την Αθήνα με crust punk στοιχεία και μια εντελώς DIY πολιτική στάση.
Αντιγράφω (ένα κομμάτι) από το bandcamp page τους:
"Οι BECRAH δημιουργήθηκαν από άτομα τα οποία θέλησαν να εκφραστούν μέσα από την γλώσσα του black metal. Το περιεχόμενο του λόγου και της πρακτικής μας τάσσεται, πάνω από όλα, απέναντι σε ιδεολογίες που συχνά αναδεικνύονται στο black metal, δηλαδή εθνικιστικές, ρατσιστικές, σεξιστικές, φασιστικές και λοιπές εξουσιαστικής φύσεως, αλλά και στην «αμερόληπτη» αδιαφορία και ανοχή από αρκετούς που δημιουργούν ή δημιουργούνται μέσα από ελιτίστικες λογικές και διαχωριστικές ερμηνείες του κόσμου, διαμορφώνοντας μια προβληματική συνθήκη στη συγκεκριμένη σκηνή. Πίστη μας είναι πως ο δημιουργός και το δημιούργημα δεν αποτελούν δυο ξεχωριστές οντότητες αλλά συνδέονται με μια ζωντανή σχέση, όπως και η σχέση που επιθυμούμε να έχουμε με τους ανθρώπους στους οποίους επικοινωνούμε την τέχνη μας, της οποίας το περιεχόμενο εισέρχεται σε μια συνεχή γόνιμη διαβούλευση και αυτοκριτική. Ως εκ τούτου, δεν επιθυμούμε σε καμία περίπτωση να διαχωρίσουμε τον τρόπο έκφρασης μας από τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά και πιστεύω μας.
Η πραγμάτωση των κομματιών έγινε με συλλογικές διαδικασίες, ώστε όλα τα μέλη να έχουμε ίσης βαρύτητας λόγο στην τελική μορφή κάθε τραγουδιού. Με το ίδιο σκεπτικό, συζητήθηκαν και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του εγχειρήματος μας, από το νόημα των στίχων, το concept του εξωφύλλου μέχρι και τους τρόπους ηχογράφησης αυτού του δίσκου." 
Πάμε τώρα στο ηχητικό κομμάτι: Χωρίς πολλά πολλά, θεωρώ ότι έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο της εγχώριας σκηνής για τον οποίο θα μιλάμε για πολλά ακόμα χρόνια. Τα black και crust punk στοιχεία δένουν απίστευτα όμορφα μαζί ενώ οι ελληνικοί στίχοι (όπως και η εκφορά τους από τον τραγουδιστή) είναι εκπληκτική. Μαζί με τους (εξίσου πολιτικούς) Yovel, οι Becrah προσωπικά μιλώντας, είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η extreme metal σκηνή της χώρας.

34. Pylar - Abysmos (Humo Internacional)

Σας αρέσει το sludge? Σας αρέσει το doom? Σας αρέσει το drone? Θέλετε το metal σας πειραματικό, στα όρια της free jazz, με electronics, tribal drumming, no wave ηχοχρώματα, σκοτεινές ατμόσφαιρες, εφιαλτικούς ψιθύρους και ψαλμωδίες σε ακαταλαβίστικες γλώσσες? Οι Pylar από τη Σεβίλλη επανέρχονται με το Abysmos για να ικανοποιήσουν το περίεργο γούστο σας :P. Δισκάρα που οι (κατά τ' άλλα αγαπημένοι) Swans πολύ θα ήθελαν να έχουν γράψει αλλά ο Gira είναι τόσο απολυταρχικός, ξινός και βασικά μαλάκας ως χαρακτήρας που δε θα άφηνε ποτέ τα υπόλοιπα μέλη να παίξουν τόσο ελεύθερα. Ακούστε το βράδυ με τα φώτα κλειστά.

35. Sote - Majestic Noise Made in Beautiful Rotten Iran (Sub Rosa)

Ο Sote (aka Ata Ebtekar) είναι ένας Ιρανός συνθέτης ηλεκτρονικής μουσικής που ξεκίνησε στις αρχές των 00s στη Warp με IDM αλλά σύντομα έβαλε και διάφορα άλλα πειραματικά στοιχεία στη μουσική του από industrial, noise, musique concrete μέχρι και Περσική Κλασική. Στο νέο του LP Majestic Noise Made in Beautiful Rotten Iran που κυκλοφορεί από την θρυλική Sub Rosa έχουμε στην ουσία μια ηλεκτρονική συμφωνία που συνδυάζει όλα τα παραπάνω. Αν είναι κάτι που υπερισχύει είναι η μελωδική κατεύθυνση της μουσικής, ακόμα και τα πιο φασαριόζικα tracks είναι χτισμένα πάνω σε μελωδικές γραμμές και έχουν συγκεκριμένη δομή. Επίσης, το γεγονός ότι ο Sote αφιερώνει τον δίσκο στον αδικοχαμένο Peter Rehberg (πάλε ποτέ label head της θρυλικής Mego/Editions Mego που μας άφησε το 2021) κερδίζει έξτρα πόντους και όντως τουλάχιστον τα ηχοχρώματα και η τονικότητα του Majestic Noise θυμίζει τις καλύτερες δουλειές αυτής της εταιρίας. Τσεκάρετε όσ@ γενικά γουστάρετε experimental ηλεκτρονικά πράγματα.


Τα λέμε σύντομα!